بيت الحمد، چراغ فروزان


حضرت امام جعفر صادق عليه السلام:

«إنَّ لِصاحِبِ الاَْمْرِ بَيْتاً يُقالُ لَهُ بِيْتُ الْحَمْدِ، فيهِ سِراجٌ يَزْهَرُ مُنْذُ يَوْم وُلِدَ اِلي يَوْم يَقُومُ بِالسَّيْفِ لا يُطْفي.» [1] .

«صاحب الامر عليه السلام را کاشانه اي است که بيت الحمدش گويند، از روز ولادت آن جناب در آن چراغي روشن و درخشان است و تا روزي که با شمشير بپاخيزد خاموش نمي گردد.»

او ولي خدا و ولي امر الهي است، پس جايگاهي رفيع و خانه اي بلند مرتبه بايد داشته باشد، آن هم خانه اي که به ستايش و حمد الهي نام گرفته و از همان خانه هائي است که حضرت حق عزّوجلّ از آن ها به تقديس و تمجيد ياد فرموده:

(في بُيُوت اَذِنَ اللهُ اَنْ تُرْفَعَ و يُذْکَرَ فيهَا اسْمُهُ، يُسَبِّحُ لَهُ فيها بِالْغُدُوِّ وَ الاْصالِ، رِجالٌ لا تُلْهيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِکْرِ اللهِ) [2] .

«در خانه هائي که خداوند اذن فرموده که بلند مرتبه باشند و نام مقدسش در آن ها برده شود، مرداني هستند که صبحگاهان و



[ صفحه 28]



شامگاهان تسبيح او مي گويند، و هيچ تجارت و خريد وفروشي آن ها را از ذکر خدا غافل نمي سازد.» و بايد در اين خانه نوري و چراغي درخشنده باشد، چرا که خانه نور خداست و نبايد اين نور هرگز خاموش گردد تا عالميان بدانند که نور الهي خاموش نگردد، و حجت خداوند زايل نشود، و گذشت روزگاران متمادي از نورش نمي کاهد و دست دشمنان براي خاموش کردن آن کوتاه است.

(يُريدُونَ لِيُطْفِؤُا نُورَ اللهِ بِافْواهِهِم وَ اللهُ مُتِمُّ نُورِه وَ لَو کَرِهَ الْکـافِـرُونَ) [3] .

«آنان مي خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش سازند ولي خداوند نور خود را کامل مي کند، هرچند کافران خوش نداشته باشند.»



[ صفحه 29]





علامة في ظهره معيّنة

لمن يري ظاهرة مبيّنة




پاورقي

[1] بحارالانوار ج 52 ص 158 حديث 21.

[2] سوره نور: 26 و 27.

[3] سوره صف: 8.